چوپان گله باش نه دروازه بان!

روزنامه توتواسپرت، چاپ تورین، دست از سر علیرضا بیرانوند برنمی دارد. این نشریه ایتالیایی که به تازگی ارتباطاتش با فابیو اسگوئرزو، مدیر برنامه های بیرانوند زیاد شده، روز گذشته دوباره گزارشی مفصل درباره دروازه بان شماره یک تیم ملی ایران کار نموده که برخلاف تیترش که یک نقل قول از بیرانوند است (آرزو دارم در داربی تورین مقابل کریستیانو بازی کنم) بیشتر به زندگی شخصی این بازیکن پرداخته است.

چوپان گله باش نه دروازه بان!

به گزارش خبرنگاران، روزنامه شرق در ادامه نوشت: بیرانوند از زمانی که با فابیو همکاری را آغاز نموده با پیشنهادهای خارجی روبه رو شده و حالا هم همین ایجنت ایتالیایی رزومه اش را برای سه تیم کالیاری، آتالانتا و البته تورینو فرستاده و امیدوار است یکی از آنها به جذب بیرانوند علاقه نشان بدهند. هرچند طبق گزارش هایی که در توتواسپرت منتشر می گردد، انگار بخت تورینو برای جذب این دروازه بان به عنوان یار ذخیره بیش از بقیه تیم هاست.

این روزنامه به نقل از مدیر برنامه های بیرانوند در گزارشی مفصل سری به دوران کودکی بیرو زده و از سختی هایی که در دوران نوجوانی داشته، گزارش تهیه نموده است. در بخشی از این مطلب آمده است: بیرانوند به این باور رسیده که بدون سختی کشیدن به چیزی که می خواهد، نمی رسد. البته او در تمام زندگی اش به این موضوع باور داشته است؛ چون خودش راستا بسیار سختی را سپری نموده است. با این حال یک عمر جنگید تا به چیزی که می خواهد برسد؛ فوتبالیست شدن. برخلاف خواسته او پدرش نمی خواست علیرضا دروازه بان گردد و سراغ فوتبال برود؛ پدر می خواست او یک چوپان گردد و با پرتاب سنگ های بلند مانع از این گردد که گوسفندان از گله جدا شوند. البته پرتاب سنگ علیرضا فقط مربوط به زمان چوپانی اش نمی شد؛ چون او در بازی دال پران، یکی از بازی های سنتی ایرانی ها هم تبحر خاصی دارد. چه کسی خبر داشت که همان سنگ پرانی ها قرار است در آینده برایش تبدیل به یک تبحر ویژه گردد؛ به طوری که این روزها می تواند با پرتاب دست توپ را 70 متر در زمین جلو بیندازد!

علیرضا، زمانی که بچه بود به دستکش دروازه بانی که تازه به دست آورده بود خیلی دل خوش نموده بود. او این دستکش را دوست داشت و به آن افتخار می کرد. با این حال یک روز که از سر تمرین برگشت، متوجه شد که پدرش با قیچی دستکش های دروازه بانی اش را پاره نموده است. پدر که می دانست علیرضا پولی برای خریدن یک دستکش دیگر ندارد، امید زیادی داشت پسر قید فوتبال را بزند و همچنان به کار چوپانی ادامه دهد. ولی در آن موقع بیرانوند نه تنها فوتبال را کنار نگذاشت بلکه مصمم تر از قبل هم شد. او می خواست جلوی چنین مسئله ای را بگیرد. چه مسئله ای بزرگ تر از این که یک پسر 12 ساله بدون این که به خانواده اش اطلاع دهد، سوار اتوبوس گردد و به سمت پایتخت حرکت کند؟ به سمت تهران؛ ولی آیا تهران برای او حکم سرزمین موعود را داشت؟ علیرضا به تهران رسید و آنجا بود که مجبور شد هزار مشکل را رفع کند. او مجبور بود شب ها در خیابان، مقابل جایی که برای تمرین فوتبال می رفت بخوابد. ابتدا بخشی از زندگی اش را با سکه هایی که شب ها عابران برایش می گذاشتند، سپری می کرد ولی بعدها به سراغ کارهای جدی تری رفت. او با کار در یک خشک شویی آغاز کرد و بعدها به کار در کارواش، پیتزافروشی و شستن ماشین ها در خیابان های تهران روی آورد تا اموراتش را بگذراند. همه این کارها را بین زمان تمرین های روزانه اش انجام می داد. او این سختی ها را به جان خرید تا این که بالاخره به چیزی که عاشقش بود، رسید و پایان توانست با باشگاه نفت تهران قرارداد ببندد. بعد در سال 2016، او راهی پرسپولیس، معروف ترین باشگاه ایران شد و سپس رؤیای بازی برای تیم ملی برایش برآورده شد. در سال 2018 هم که آن صحنه مشهور مهار پنالتی کریس رونالدو در جام جهانی را رقم زد تا خودش را به جهان معرفی کند.

محبوب تر از دوناروما

بیرانوند اگرچه با دو میلیون و 200 هزار فالوئر در اینستاگرام اختلاف فاحشی با کریس رونالدو و 176 میلیون فالوئرش دارد ولی همین حالا بالاتر از دوناروما، دروازه بان تیم ملی ایتالیا با یک میلیون و 700 هزار فالوئر ایستاده که نشان می دهد او چقدر در ایران محبوبیت دارد. حالا او می خواهد پا را فراتر از مرزهای کشورش بگذارد و به لیگ ایتالیا بیاید. البته علیرضا اولین ایرانی ای نخواهد بود که در ایتالیا بازی می نماید . رحمان رضایی را به خاطر دارید؟ مدافع خوب تیم پروجا، مسینه و لیورنو. با این حال شرایط برای بیرانوند باز هم متفاوت است؛ چون فقط کافی است به فروش پیراهن این دروازه بان در بین طرفدارانش در ایران فکر کرد که خودش می تواند بخش مهمی از این ترانسفر احتمالی را توجیه کند. از این موارد گذشته او قیمتی هم ندارد؛ بند فسخ قراردادش با پرسپولیس فقط با پرداخت 600 هزار یورو آزاد می گردد؛ رقمی که برای هیچ تیمی در اروپا زیاد نیست.

دروازه بان شماره 2

بیرانوند پذیرفته که در لیگ ایتالیا دروازه بان شماره 2 باشد؛ او آن قدر در زندگی اش سختی کشیده است که از شماره دو بودن هراسی نداشته باشد. میل به پیشرفت و علاقه اش به مبارزه کردن آن قدر زیاد است که از تک فرصت ها استفاده کند و مهارت هایش را نشان دهد. شاید در پیوستن به تیم های ایتالیایی فرصتی که به او برای بازی در جام حذفی داده می گردد، کافی باشد تا علیرضا نشان دهد چه دروازه بان با کیفیتی است .

منبع: خبرگزاری ایسنا
انتشار: بروزرسانی: 26 مهر 1398 شناسه مطلب: 246

به "چوپان گله باش نه دروازه بان!" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "چوپان گله باش نه دروازه بان!"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید